Filem seram tempatan Khadam kini menjadi perbualan penonton. Namun, kali ini bukan semata-mata kerana jalan ceritanya yang menyeramkan atau lakonan barisan pelakon, sebaliknya babak tertentu yang mencetuskan rasa kurang selesa dalam kalangan penonton.

Antara yang menjadi perhatian adalah adegan di atas katil yang dianggap sesetengah penonton terlalu intim dan kurang sesuai dengan jangkaan mereka terhadap filem Melayu, khususnya filem seram yang turut membawa unsur kepercayaan tradisional serta kehidupan berkeluarga.

Ada penonton yang berpendapat adegan seperti itu tidak perlu ditonjolkan secara keterlaluan. Bagi mereka, sesebuah filem masih boleh menyampaikan konflik rumah tangga, hubungan suami isteri dan ketegangan emosi tanpa perlu memaparkan babak yang membuatkan penonton berasa janggal ketika menonton bersama keluarga.

Namun, dalam masa yang sama, ada juga yang melihat adegan intim sebagai sebahagian daripada penceritaan orang dewasa. Filem bukan semestinya perlu mengelakkan semua perkara yang berlaku dalam kehidupan sebenar, terutama jika adegan tersebut mempunyai fungsi dalam membina watak atau menggerakkan jalan cerita.

Persoalannya, di manakah garis pemisah antara keperluan penceritaan dengan adegan yang dianggap berlebihan?

Filem Khadam arahan Shamyl Othman mengangkat kisah Melor, seorang ibu yang berdepan gangguan entiti ghaib yang diwarisi keluarganya. Filem ini turut menyentuh konflik keluarga, ketakutan dan pengorbanan seorang ibu demi melindungi anak-anaknya.

Jadi, perbincangan tentang filem ini sepatutnya tidak terhenti pada satu babak sahaja. Penonton juga boleh menilai sama ada setiap adegan benar-benar membantu menyampaikan cerita atau sekadar menimbulkan sensasi.

Pada masa yang sama, rasa tidak selesa penonton juga tidak wajar dipandang remeh. Setiap orang mempunyai batas keselesaan berbeza, lebih-lebih lagi apabila menonton bersama ibu bapa, pasangan atau anak-anak.

Namun, penting juga untuk membezakan antara adegan yang tidak menepati selera peribadi dengan adegan yang benar-benar tidak sesuai untuk sesuatu kategori umur. Penarafan umur dan maklumat kandungan filem membantu penonton membuat pilihan sebelum membeli tiket.

Akhirnya, pembikin filem berhak meneroka pelbagai bentuk penceritaan, manakala penonton pula berhak memberikan kritikan secara matang.

Filem boleh menjadi berani tanpa perlu bergantung pada sensasi semata-mata. Yang lebih penting, setiap adegan mempunyai tujuan dan benar-benar menyumbang kepada kekuatan cerita.

Jadi, bagi anda, adakah babak atas katil dalam filem seperti Khadam masih boleh diterima sebagai sebahagian daripada penceritaan, atau ada batas tertentu yang patut dijaga dalam filem tempatan?