Kalau sebut nama Ida Nerina, peminat filem Melayu yang membesar sekitar era 1990-an dan awal 2000-an pasti ada sesuatu yang terlintas di fikiran. Lakonannya bukan jenis yang sekadar muncul di skrin, habis cerita dan terus dilupakan.

Ada sesuatu tentang cara beliau menghidupkan watak yang membuatkan penonton terasa dekat dengan emosi yang dibawanya.

Ida Nerina mula mencuri perhatian menerusi filem Selubung pada 1992. Namun, antara karya yang cukup menyerlahkan kemampuan lakonannya ialah Layar Lara (1997), yang menyaksikan beliau memenangi anugerah Pelakon Wanita Terbaik di Festival Filem Malaysia.

Nama beliau terus dikaitkan dengan filem-filem berkualiti seperti Mimpi Moon, Sepet, Gubra dan Pontianak Harum Sundal Malam.

Bagi peminat karya arwah Yasmin Ahmad, kemunculan Ida dalam Sepet dan Gubra pastinya mengingatkan kita kepada filem-filem yang bukan sekadar menghiburkan tetapi turut menyentuh persoalan keluarga, cinta dan kehidupan.

Bukan semua pelakon mampu membuatkan penonton percaya bahawa watak yang dibawa itu benar-benar wujud. Namun, itulah antara kekuatan Ida Nerina. Beliau mempunyai gaya tersendiri yang membuatkan lakonannya terasa hidup.

Pada Jun 2009, Ida mengalami kecederaan tulang belakang selepas terjatuh di sebuah kondominium. Insiden itu memberi kesan kepada pergerakannya dan menjadi antara titik perubahan besar dalam perjalanan hidup serta kerjayanya.

Beliau mengakui merindui dunia lakonan tetapi mula memberikan lebih perhatian kepada kerja di belakang tabir, termasuk pengarahan dan penerbitan.

Dalam satu laporan Astro Awani pada 2013, Ida berkongsi bahawa beliau melihat hikmah di sebalik apa yang berlaku kerana mempunyai lebih banyak masa untuk mengembangkan bakat di belakang kamera.

Beliau kemudian turut terlibat dalam penerbitan filem Orang Itu bersama Low Ngai Yuen, yang mengangkat kisah kehidupan golongan gelandangan.

Kadangkala, apabila seseorang pelakon semakin jarang muncul di kaca televisyen, kita mula tertanya-tanya ke mana mereka menghilang.

Namun, bagi Ida Nerina, perjalanan seni bukan semata-mata tentang berada di hadapan kamera. Dunia pengarahan, penerbitan dan seni persembahan turut menjadi ruang untuk beliau terus menyumbang kepada industri.

Mungkin kita tidak lagi melihatnya sekerap dahulu tetapi karya-karya lamanya masih boleh membawa kita kembali kepada zaman ketika filem Melayu mempunyai cerita dan watak yang begitu dekat dengan kehidupan.

Pelakon yang benar-benar berbakat bukan hanya diingati kerana wajahnya tetapi kerana perasaan yang ditinggalkannya dalam hati penonton.