Bagi kita, sendawa selepas makan mungkin tanda perut sudah kenyang. Tapi dalam sesetengah budaya Barat, sendawa kuat di meja makan boleh dianggap biadab. Kentut pula? Peliknya, lebih diterima dan mudah dijadikan bahan lawak. Kenapa?

Pernah tengok dalam filem Barat, seseorang tiba-tiba kentut dan satu meja terus pecah ketawa?

Kita pula mungkin terus pandang kiri kanan.

“Siapa buat?”

Lepas tu sambung makan macam tiada apa berlaku.

Menariknya, dalam banyak konteks budaya Barat, sendawa dan kentut memang boleh mendapat reaksi sosial yang berbeza.

Sendawa dikaitkan dengan adab makan

Sendawa yang kuat selepas makan boleh dianggap tidak sopan kerana ia berlaku ketika seseorang sedang berada di meja makan dan boleh mengganggu orang lain.

Sebab itu dalam banyak keluarga, kanak-kanak diajar supaya menahan atau menutup mulut ketika sendawa dan meminta maaf jika terlepas.

Bayangkan sedang makan malam dengan bos, semua tengah berbual sopan…

Tiba-tiba:

“BUUURRPP!”

Tak perlu tunggu reaksi bos pun kita dah tahu suasana berubah.

Jadi kenapa kentut boleh jadi lawak?

Kentut sebenarnya tetap dianggap memalukan dalam banyak situasi Barat. Bukan bermaksud boleh kentut sesuka hati di restoran.

Cuma dalam budaya popular, kentut sudah lama menjadi bahan slapstick humour dalam kartun, filem dan rancangan komedi.

Sebab ia sesuatu yang semua manusia alami tetapi biasanya cuba disembunyikan. Apabila ia berlaku secara tiba-tiba, unsur terkejut itu mudah bertukar menjadi kelucuan.

Sebab itu watak kentut dalam filem boleh buat orang ketawa.

Watak sendawa kuat selepas makan pula lebih mudah digambarkan sebagai tidak beradab.

Orang Barat memang tak kisah kentut?

Tidak juga.

Norma sosial tetap bergantung pada negara, keluarga, generasi dan situasi.

Kentut di restoran, pejabat atau majlis formal masih boleh dianggap tidak sopan. Bezanya, apabila ia berlaku secara tidak sengaja, reaksi orang mungkin lebih mudah bertukar menjadi ketawa atau bahan jenaka.

Kadang-kadang sampai anjing pun kena tuduh.

Padahal anjing tengah tidur tiga meter jauhnya.

Kita pula?

Dalam budaya kita, sendawa selepas makan biasanya lebih mudah diterima dalam suasana santai.

Makan banyak, sendawa kecil:

“Alhamdulillah… kenyang.”

Settled.

Tapi kalau kentut?

Tiba-tiba semua orang jadi detektif.

Yang bersalah diam. Yang tak bersalah pun diam.

Sebenarnya, tiada siapa yang “lebih betul”.

Sopan santun bukan hukum biologi. Ia norma yang dibentuk oleh masyarakat.

Badan manusia memang menghasilkan gas. Bezanya ialah bagaimana setiap budaya mengajar kita menguruskannya di hadapan orang lain.

Jadi jangan pelik kalau orang Barat ketawa apabila seseorang kentut, sementara mereka pula mungkin tertanya-tanya apabila kita sendawa selepas makan.

“Wait… that’s okay?”

Tak kira sendawa atau kentut, tengok tempat dan keadaan sebab kadang-kadang bukan bunyi mana yang lebih biadab.

Soalnya cuma satu … siapa yang terpaksa duduk sebelah kita ketika bunyi itu berlaku?